(2 augustus 2010)

Dit verhaal schrijf ik vanaf ons Mexicaanse tafelkleed die we als badlaken gebruiken (laat dit de trotse vrouw dit ons het kleed verkocht maar niet horen of zien). We zijn dus weer op een strand. En niet zomaar een strand. Nee, op Playa Secreto (= geheim strand) van het eiland Isla Mujeres.

Het heet zo, eiland van de vrouwen, omdat de Spanjaarden hun vrouwen hier achterlieten voordat ze zelf aan land gingen om Mexico te veroveren. Tegenwoordig is dit eiland niet meer onbewoond, maar een toeristenoord. Wel jammer, maar anders hadden wij hier waarschijnlijk ook niet kunnen komen en slapen.

Het strand is 50 meter van ons huisje en het is erg rustig en mooi. Met palmbomen en wit zand. We zijn overgestapt van hostels naar hotels, omdat we zelf vinden dat we de laatste dagen wel wat luxe kunnen gebruiken. Een goede afsluiting van onze inspannende en afwisselende reis. Van de stad naar een oud mijnendorp. Dan nar één van de grootste steden ter wereld om vervolgens drie dagen in de jungle rond te brengen en uiteindelijk de kust te bereiken.

We zullen vanaf nu niet meer op zoek gaan naar internetcafés, maar alleen nog maar genieten van de zon en het goede leven. En straks in ons all-inclusive hotel ook van al het eten en drinken. Over 5 dagen zijn we weer in (het hopelijk een beetje zonnige) Nederland.

Bedankt voor het trouw lezen van onze verhalen, of het bekijken van de foto's!

(1 augustus 2010)

´Wauw!! Wat prachtig! Kijk dat blauwe water! En het witte zand!´
Meer zeggen we niet, want we liggen al in het water. In de Caribische zee wel te verstaan. De mooiste zee die we beiden ooit hebben gezien. Zo dobberen en spartelen we een tijdje in het water. We genieten van het uitzicht en het feit dat we hier samen écht zijn.

Op dat moment is het 8 uur ´s avonds en hebben we er weer een interessante dag opzitten. Na het bezoek van de ruïnes (in de hitte) en het eten, werden we door onze gids bij een tourbus gedropt. Een hele luxe, met veel beenruimte en een gids die tijdens het rijden over de omgeving vertelt. Ze kwamen ook langs met drinken en cake en natuurlijk maakten we daar gebruik van. We mochten een heel stuk meeliften van Chtizen Itza naar Tulum. En toen we net helemaal in de film Avatar zaten, werden we ineens aan de kant van de weg uit de bus gegooid. Zo van ´en zoek het nu zelf maar uit´.

We hielden de eerste de beste taxi aan en deze bracht ons bij een hostel waar gelukkig nog plek was. We bleken op loopafstand van het strand en de ruïnes (de enige aan zee) te zitten. Dus verspilden we geen minuut en nadat we onze bagage hadden gedumpt en heel snel onze zwemkleding hadden aangedaan, liepen we naar het strand. En toen zagen we het paradijs! Zo mooi! Dat valt eigenlijk niet te omschrijven! Vooral omdat we niets verwachtten en ineens de helderblauwe zee zagen.

En in deze zee hebben we de volgende dag gesnorkeld. We gingen eerst met de boot een heel stuk de oceaan in en daarna met z´n vieren en een instructeur het water in. Met bril, snorkel, zwemvliezen aan de voeten en een reddingsvest om. Hoewel het zwemvest onnodig lijkt, aangezien we beiden een diploma hebben, was het geen overbodige luxe. Zwemmen met van die grote zware dingen aan je voeten is best wel lastig. Vooral als je alleen de schoolslag kunt. Dan zitten die dingen behoorlijk in de weg. Ook het ademen door de snorkel voelde nogal vreemd. Maar verstand op nul en rustig doorademen bleek goed te werken. De instructeur was ondertussen al ergens verderop tussen het koraal aan het snorkelen en lette totaal niet op ons. Instructies hoefde we van hem dan ook niet te verwachten.

Daar snorkelden we dan. In het mooiste snorkelgebied van de wereld volgens Natinal Geograpich (dat zei de man die ons het ticket aansmeerde). We gingen ver van de boot af en zagen veel mooie vissen en gekleurd koraal. Mijn vriend heeft zelfs een haai gezien. Een kleine, maar wel een echte. Ook toen gaf meneer de snorkelaar geen instructie. Hij zei ´mira amigo´ (=kijk vriend) en snorkelde weer vrolijk verder. Darryl had me van te voren verteld dat als je je armen wijd doet en dan stil blijft liggen dat haaien dan denken dat je een schildpad bent. Dus ik direct in schildpadhouding en rustig op zoek naar de haai, want wilde hem toch wel zien. Helaas kon ik hem niet meer vinden. Terug op de boot vertelde Darryl pas dat je juist niet als een schildpad moet doen, omdat de haai je dan juist aanvalt en om op te eten. Gelukkig dus maar dat de haai en ik elkaar zijn misgezwommen...

(30 juli 2010)

Vandaag hebben we één van de zeven (nieuwe) wereldwonderen bezocht. De Maya ruïnes in Chitzen Itza. De grootste en best bewaarde ruïnes zijn hier te vinden. En volgens de archeologie is dit ooit het grootste en best bestuurde Maya-rijk geweest.

De tempels zijn inderdaad indrukwekkend. ´El Palacio´ is enorm en aan één kant nog helemaal in tact. Onze gids vertelde dat deze tempel werd gebruikt tijdens ceremonies om mensen te impressioneren, maar dat deze ook diende als kalender. De traptreden staan voor de dagen, 20 per maand. De platforms staan voor de maanden, 18 per jaar. Één jaar telt dus 360 dagen. En dan zijn er nog 5 treden die iets met het schrikkeljaar te maken hebben.

De voorkant van de tempel wijst precies naar het (magnetische) Noorden en op 21 maart en 22 september schijnt de zon precies door het bovenste raam en laat zo de schaduw van de hele trap op de grond zien. Iets waar de leider gebruik van maakte om te bewijzen dat hij een familie van de zonnegod is.

De Maya´s waren dus heel erg slim en wisten veel van de astronomie. Door uitdroging, oorlog tussen verchillende Maya-groepen en de verovering van de Spanjaarden zijn de Maya´s uitgestorven. Dat is tenminste wat er altijd wordt gezegd, maar er wonen nog steeds veel Maya´s in deze omgeving. Volgens onze gids is dat te verklaren, doordat alleen de rijke Maya´s (de leiders en priesters die in de tempels woonden) zijn vermoord en de ´gewone´ mensen, zoals de boeren zijn verder getrokken en hebben het overleefd. Zij hebben echter niet de kennis van de priesters en leiders, omdat zij die kennis voor zichzelf hielden om de macht te bewaren. De Maya´s die er nu wonen, spreken dus wel de taal, maar de meesten kunnen niet lezen of schrijven. Er zijn ook maar weinig kinderen die naar school gaan. Ze werken allemaal mee op het land of verkopen fruit of souveniers. Dat komt weer doordat er geen les gegeven wordt in de Mayataal en ook omdat de scholen te ver weg zijn, want de Maya´s leven nog steeds in de jungle en in kleine dorpen.

Beetje bij beetje, en met wat hulp van de Maya´s, proberen archeologen nog steeds het schrift te ontcijferen en de mysteries te verklaren. Ze ontdekken steeds meer en zo weten ze nu dat de Maya´s niet alleen heel intelligent en vreedzaam waren (zoals ze dachten), maar dat er ook groepen waren die aan mensenopoffering deden en dat de leiders de vijdand onthoofde en daar een heel ritueel van maakte om het volk en anderen te waarschuwen voor hun macht.

Toch wel een beetje wreed allemaal. Van deze hele geschiedenis zijn nu alleen nog maar ruïnes over. Wij hebben deze vandaag mogen bewonderen.

(29 juli 2010)

Van één van de grootste steden ter wereld naar de jungle. We hebben een hutje midden in het tropisch regenwoud. Ik hoopte dus aapjes te zien vanuit ons raam of misschien wel een jaguar. Maar het bleef bij grote kakkerlakken, dikke spinnen, een ware rode mieren kolonie en nog wat tropísche insecten. En dan niet buiten, maar gewoon binnen. Boven en in ons bed, in de badkamer en over de hele vloer. Darryl moest dan ook regelmatig als mijn held optreden om deze enge beesten naar buiten te bonjouren. Een deel van de bijtende mierenkolonie heeft het helaas niet overleefd, want ze hadden beslag genomen van onze souvenierstas met souveniers, dus moest alles onder de douche om de mieren er vanaf te spoelen.

Naast het wegjagen van insecten hebben we ons hier bezig gehouden met het bezoeken van de ruines en de watervallen. De Maya ruines zijn immens en, met de ochtendmist die er overheen hing, heel indrukwekkend. We hadden een gids die zo uit een Indiana Jones film leek te komen. Met lang haar waar ik jaloers op ben en een ketting van schedels. Hij wist ons veel te vertellen en te laten zien en we zijn zelfs op en in de pyramides geweest.

De waterval Misol-Ha was net zo indrukwekkend en omringd door de bergen en al het groen is het een prachtig stukje natuur. Via een paadje van keien konden we achter de waterval lopen en wat een oorverdovend geluid maakt dat water dat hard naar beneden stroomt. Aqua Azul is een minder hoge waterval. Het zijn eigenlijk allemaal kleine watervallen, ook weer tussen de bergen en de mooie natuur. Het water is normaal gesproken helder blauw, maar door de regen van de afgelopen dagen was het nu meer bruin, maar evengoed mooi. We hebben hier een hele middag doorgebracht, veel foto´s gemaakt en heerlijk gezwommen.

In de jungle hebben we voor het eerst echt lekker gegeten. Geen Mexicaans, maar Italiaans. We zijn dan ook twee avonden naar het restuarant, Don Mucho, gegaan om ons vol te eten en te genieten van de Spaanse live muziek, het optreden van de dansers, de Sangria en het buiten zijn in de natuur.

(27 juli 2010)

Met de bus of met het vliegtuig? Met het vliegtuig zijn we binnen een uur, hooguit twee, in Palenque. Met de bus kost het ons 14 uur. De bus is wel een stuk goedkoper. En als we ´s nachts rijden, kunnen we gewoon slapen. Nadeel is alleen wel dat veel bussen  ´s nachts beroofd worden. De keuze lijkt me dus makkelijk: we gaan met de bus. ´Veel avontuurlijker´. We hebben al een echte backpackersmentaliteit en kiezen voor het goedkoopste. (Of is dit gewoon Hollandse gierigheid?)

In ieder geval stappen we om 16:00 in de bus en ´dios mios´ wat valt dit tegen! Deze bus is veel kleiner dan de vorige bussen. We reizen nu met 1e klas in plaats van Deluxe. Geen bewuste keuze, er was gewoon niks anders. Het verschil is duidelijk te merken. Weinig beenruimte, raar hoofdsteun, geen kussentjes, geen eten of drinken dat wordt uitgedeeld, kleine tv´s waarop de stomste films worden afgespeeld en ook nog eens met krakend geluid dat niet uitgezet kan worden, dus of je wilt of je niet: je hoort de hele film.

Maar goed. We moeten er toch wat van maken deze 14 uur. Gelukkig hebben we een voorraad eten mee (aan mijn voorraden te zien, lijk ik altijd bang om ergens te verhongeren), want de eerste 6 uur stoppen we nergens. Om 10 uur komen we eindelijk aan bij een soort van wegrestaurant waar we een half uur de tijd hebben om onze benen te strekken of iets te eten. Hoewel de tent er nogal verpaupert uitziet, wagen we het er toch maar op om een kipsandwich te bestellen met patat erbij. Aangezien dit onze enige stop is en onze voorraad bestaat uit chips, koekjes en een donut en ondertussen is deze voorraad ook al aardig geslonken.

Maar zelfs de sandwich blijkt een grote teleurstelling. De patat is op en er ligt alleen een karig broodje met kip, zure mayonaise en een hoop geplette bruine bonen ertussen gesmeerd. Iets wat onze ogen en magen op dit moment niet echt kunnen verdragen. Na even heel teleurgesteld naar het broodje te hebben gekeken, vegen we met een rietje de bonenprut eraf en eten we de rest toch maar op. Als toppunt van deze ramp gooi ik ook nog perongeluk m´n flesje Fanta van tafel, waardoor er een grote oranje plas op de grond onstaat. Ik probeer de boel nog te redden door er wat servetjes op te gooien, maar bediening doet geen moeite en stampt er zo doorheen.

De rest van de busreis verloopt redelijk. We doden de tijd met slapen (in de meest rare houdingen die we om het kwartier veranderen vanwege een zere nek, been, arm etc.), eten, lezen, galgje doen en nog meer slapen.

(26-7-2010)

Regen, regen en nog eens regen. Dat is wat we vooral hebben gezien in Mexico stad. Helaas, want dat geeft een heel ander beeld van de stad dan wanneer de zon schijnt. De stad is minder kleurrijk dan Guanajuato, maar er is des te meer te zien en te doen.

De eerste avond in Mexico stad zijn we met wat anderen van het hostel naar Lucha Libre gegaan. Een worstelwedstrijd tussen volwassen mannen en vrouwen in gekleurde, meest rare, strakke pakjes en maskers. En het belangrijkste kenmerk: het is nep. Er is precies ingestudeerd wie wie slaat en wie er uiteindelijk wint. Dat is dan ook duidelijk te zien, want ze vallen nog voor ze elkaar raken. Het publiek leeft echter helemaal mee en het schreeuwen is eigenlijk nog het leukst.

De tweede avond zijn we naar de beste salsabar van Mexicostad gegaan, Mama Rumba. Samen met een Deen die we de vorige avond hadden ontmoet. En die Deen bleek nog te kunnen dansen ook. Darryl en ik hebben natuurlijk ook wel even onze skills laten zien - die we een jaar geleden tijdens 10 salsalessen hebben opgedaan-. Natuurlijk konden we niet op tegen de Mexicanen en Cubanen die de hele dansvloer over zwierden. De Cubaanse band die voor live muziek zorgde, maakte het helemaal af.

Overdag hebben we vooral Mexico stad verkend. Door een beetje door het centrum te dwalen, wat musea in te gaan er er nog sneller weer uit te gaan en met de taxi rondjes te rijden. De taxi´s rijden hier als gekken. Net als iedereen trouwens. Ze halen elkaar van alle kanten in, er zijn geen snelheidslimieten en stoppen doen ze alleen voor een stoplicht (of zelfs dat niet eens). Één van onze taxi chauffeurs dacht zelfs dat ie een ambulance was, want bij elk kruispunt reed hij keihard door en seinde hij met z´n lampen en toeterde hij, zodat iedereen wist dat ie eraan kwam.

Natuurlijk hebben we ook even geshopt. want wat kun je beter doen op een regenachtige dag dan het één-na-grootste winkelcentrum van Zuid Amerika te bezoeken? Trouwens ook weer een tip van de Deen, waar Darryl niet zo blij mee was haha.

De laatste ochtend begon ineens de zon te schijnen en ineens was het Zocalo (groot plein) vol met mensen. We hebben nog even wat cultuur opgesnoven door langs monumenten te gaan en we hebben een groep azteken zien dansen in echte indianankleren en een walm van wierook. zo hebben we toch nog een compleet beeld van één van de grootste steden ter wereld gekregen.

(23 juli 2010)

Na een busreis van 4 uur in een zeer relaxte, maar ijskoude, bus kwamen we aan in Guanajuato.Vanuit de bus zagen we al dat het een schattig stadje is, tussen de bergen, met allemaal gekleurde huizen. Bij de busterminal sprak een Duits meisje ons aan, omdat ze op zoek was naar een hostel. En zo reisden we met z´n drieën verder.

Het hostel bleek een bagelcafé te zijn met boven wat verlaten slaapkamers. De badkamer moesten we delen, met Wiebke onze Duitse vriendin, want meer gasten waren er niet. De douche was één klein pisstraaltje met ijskoud water, dus dat viel wel even tegen na onze ´luxe´ badkamer in ons eerste hostel. Maar voor twee nachten was het perfect. Midden in het centrum, dat uit vele smalle straatjes en een groot plein bestaat.

We hebben dan ook lekker de winkeltjes bezocht en alvast wat souveniertjes gekocht. Verder hebben we ons twee dagen vermaakt met slenteren, foto´smaken, uit eten en sangria drinken. ´s Avonds kwam de stad tot leven em was er in alle straten muziek te horen. Vooral op het plein, voor het mooie theater, waren veel mariachi´s en zaten de terrasjes vol met mensen die van deze muziek en de zwoele zomernacht aan het genieten waren. Waaronder wij....

(20 juli 2010)

Om 3 uur was ik wakker, om 4 uur, half 6. Blijkbaar toch wel een beetje zenuwachtig voor vandaag. Ik heb me dan ook 3 keer omgekleed voor we om 8 uur naar de taxi renden, die al voor ons klaar stond. Mooi op tijd, want we wilden vooral niet te laat komen. Om 10 uur moesten we er zijn, dus we zouden nog tijd genoeg hebben om uit te vinden welke bussen we ook alweer moesten nemen naar de ranch van Mama AC.

Vandaag gingen we de kinderen bezoeken, van wie ik 2 jaar geleden met veel tranen afscheid heb genomen. De begeleiding had ik al aan de telefoon gehad en zij waren erg blij en enthousiast over ons bezoek. Maar ik maakte me toch wel een beetje zorgen wat de kinderen ervan zouden vinden. Zouden ze me nog wel kennen? En zouden ze het leuken vinden om me te zien of zouden ze denken 'wat doe je hier?' En wat vinden ze van Darryl? Allemaal gedachtes die door m'n hoofd gingen tijdens onze taxi-rit naar de universiteit van Guadalajara. Een andere gedachte die door mijn hoofd spookte, was 'kunnen we het wel vinden en waar moeten we ook alweer overstappen?' Blijkbaar dacht Darryl hetzelfde en we besloten daarom de taxi te laten doorrijden tot de ranch.

Toen we in de buurt kwamen, begon ik weer van alles te herkennen en toen ik het zandpaadje zag dat naar de ranch leidt, zag ik ineens een bekend gezicht. Arnando, 1 van de oudere jongens en met een verstandelijke handicap, stond daar aan de kant van de weg te wachten. Wat was ik blij om hem te zien! En hij ook om ons te zien, want hij kwam vrolijk op ons af toen we de taxi uitstapte. Maar toen ik hem vroeg of hij me herkende, zei hij 'nee'. Nadat ik vertelde wie ik was, wist hij het weer en was hij nog blijer. Hij nam ons mee naar de ranch, via zijn sluiproute. Daar kwam Ismael, nu 8 jaar, op ons afgerend en hij herkende me wel direct. Op de ranch waren nog meer jongens aan het spelen. De meeste kende ik nog, maar er zijn ook veel nieuwe kinderen bijgekomen.

Omdat we, door de taxi, ruim een uur te vroeg waren, hadden we extra veel tijd om met de kinderen te praten en te spelen. Er kwamen steeds meer kinderen naar buiten en ze vonden het allemaal erg leuk dat we er waren. Ze vroegen ook naar de andere Nederlanders en samen haalden we herinneringen op van het verven en de spelletjes die we speelden. Ze vonden Darryl ook erg interessant, voordal om hij uit Nederland komt, maar volgens de kinderen meer lijkt op een Afrikaan. Enook omdat hij geen woord Spaans spreekt. Ze bleven verhalen tegen hem houden en Darryl trok dan maar een gek gezicht of of gaf een onzin-antwoord. Dit weerhield de kinderen er niet van om door te ratelen. Vooral Ismael was een groot fan van hem en zat constant op z' nek of hing aan z'n been.

Tijdens de zomercursus hebben we met verschillende groepjes meegedaan. Zo belandden we eerst in een drama 'klas' en moesten we als slangen over de grond kronkelen. Daarna hebben we geklommen en geklauterd met de jongens en ten slotte hebben we yoga voor gevordenen gedaan. De kinderen (van elastiek!) leken er geen moeite mee te hebben, maar wij, 2 stijve harken uit Nederland, hebben na 3 dagen nog spierpijn.

Na drie uren actieve inspanning, waren de kinderen vrij om iets voorzichzelf te doen. En omdat wij eerder hadden beloofd om met ze te voetballen, renden ze direct naar het voetbalveld. Daar hebben we met z'n 40-en gevoetbald. Het was totaal niet duidelijk wie bij wie hoorde en volgens mij was het ongeveer 30 tegen 10, maar gezellig was het wel. Ook de meiden en de begeleiders deden fanatiek mee. Darryl had nu de kans om zich te bewijzen en hij kreeg al snel de naam 'Robinho'. Hij was nu veranderd van een Afrikaan naar een Braziliaan.

Na het voetballen in de hete zon waren we helemaal gesloopt en was het voor de kinderen etenstijd. We hebben onze kadootjes aan de begeleiding gegeven, zodat zij deze later aan de kinderen kunnen geven. Als ik de spulletjes aan de kinderen zelf zou geven, is het namelijk zo stuk. Ze zijn allemaal ontzettend lief, maar wel echte banjers. Daarna was het voor ons tijd om weer weg te gaan. De kinderen hadden later namelijk weer cursus en wij mochten een stukje meerijden met één van de begeleiders die met één van de kinderen naar het ziekenhuis ging. Luiz heeft waarschijnlijk z'n arm gebroken tijdens het voetbal.

Eigenlijk is er dus nog maar weinig veranderd. De kinderen zijn nog steeds even vrolijk en wild en de begeleiding ontzettend lief. De ranch zelf wordt wel steeds mooier. Er is nu een heel stuk aangebouwd aan de eetzaal en ze zijn nu bezig met een sportveld. Ik ben blij dat ik heb kunnen zien dat het goed gaat met de kinderen en dat ze er bijna allemaal nog zijn. Ze weten nu dat ik ze niet vergeten ben, net als de andere Nederlanders, en ik ben ook blij dat ik dit met Darryl heb kunnen delen.
Hopelijk krijg ik nog eens de kans om heen te gaan...

(19 juli 2010)

Onze eerste twee dagen Guadalajara zijn ons goed bevallen. Het eerste wat opvalt als je hier bent, is hoe vriendelijk de mensen zijn. En ik bedoel niet de mensen zijn arm, maar zo gelukkig. Ik bedoel dat ze echt vriendelijk en behulpzaam zijn. Ze nemen echt de tijd om te helpen en zijn daar bovendien creatief in. Een paar voorbeelden:

* Onze eerste beproeving hier was het kopen van een Mexicaanse simkaart. Dat klinkt veel makkelijker dan het in werkelijkheid is. Het kopen was zo gedaan, maar om dat ding te laten werken heb je veel geduld, de spaanse taal en een huis in Mexico nodig. Iets wat wij dus niet hebben. Na twee keer terug te zijn gegaan naar de verkoper, die ons vriendelijk maar helaas zonder resultaat hielp, hebben we de hulp ingeschakeld van een man bij een toeristeninformatiebalie op straat. Eigenlijk vroeg ik alleen maar om de betekenis van een Spaans woord, maar de man had al door dat het zo niet ging werken en heeft toen naar Telcel gebeld. 20 minuten zat hij aan de telefoon en uiteindelijk waren m´n gegevens geregistreerd en moesten we alleen nog maar langs het kantoor van Telcel om m´n paspoort te laten zien. Raar, maar waar. En inderdaad was m´n simkaart daarna geactiveerd en konden we eindelijk bellen.

* Bij een andere toeristenbalie vroegen we om een ticket voor de rode dubbeldekker tourbus (achteraf zeker niet aan te raden). Die verkocht de man niet, maar hij heeft ons, in het Engels nog wel, van alles verteld over de stad en de bussen. Hij kon zelfs ´ein bitschen´ Nederlands. Toen ik ´m vroeg of we hem wat fooi mochten geven, wilde hij daar absoluut niets van horen.

* Voor de kinderen van Mama AC wilde ik graag een voetbal kopen met daarop ´Saludos de Holanda´ en de namen van de studenten met wie ik er 2 jaar geleden vrijwilligerswerk heb gedaan. De bal hadden we zo gevonden, de stift duurde al iets langer, maar de bal opblazen bleek het echte probleem te zijn. Van het ene bezinestation werden we naar het andere benzinestation gestuurd. Daar kreeg één van de mannen ineens een ingeving en ging met een pen even naar binnen. 5 minuten later kwam hij naar buiten met een gesloopte pen. Hij stopte die in het tuutje van de bal en zette de autobandenpomp erop. Heel langzaam, beetje bij beetje, werd de bal groter en ronder. Toen de bal, na flink wat inspanning van de man en Darryl, hard genoeg was om lekker mee te voetballen, hebben we de man natuurlijk hartelijk bedankt.

Nadat we zondag goed de stad hadden verkend, wilden we maandag naar Mama AC. Dat kwam helaas niet zo goed uit, omdat het de eerste dag van de zomercursus was van de kinderen. We besloten toen maar de tip van de man van de toeristenbalie op te volgen om naar het grootste meer van Mexico te gaan, in Chapala. We boekten echter niet de tour maar gingen heel stoer zelf met de bus. Zo hadden we de vrijheid om zelf de omgeving te verkennen. Het meer bleek echt enorm te zijn, je zag nergens oever, en de omgeving ontzettend mooi met overal bergen en palmbomen. Direct kwam er een oud mannetje met een hoed naar ons toe om te vragen of ze met z´n boot mee wilden naar het eiland. En daar gingen we dus. Met z´n tweeën in zo een bootje. Eerst een rondje over het meer en toen naar het eiland. Daar boden ze ons meteen een margerita aan en aangezien we op vakantie zijn, dachten we ´waarom niet?´. Niet wetende dat het een megagrote beker van bamboe zou zijn vol met tequila, naranja en sap. En dat we die binnen 10 minuten op moesten drinken, omdat het maken ervan nogal lang duurde en we op tijd terug moesten zijn bij de boot. Dus wij drinken voor ons leven. Uiteindelijk hadden we nog een klein laagje over dat we echt niet meer op konden en het was bovendien al tijd. Dus wij betaald (200 pesos! Wisten we ook niet) en terug naar de boot. En wie denk je dat dat er achter ons aan komt? De ober. We mochten de beker mee om het rustig op de boot op te drinken.......

(17 juli 2010)

Daar zitten we dan. In een stinkende trein, sneltram, wat is het? De hele grond vol water (hopen we), de muren vol grafiti. Luidruchtige dronken jongeren om ons heen. Een kale man die bij de deur staat en een meisje die rustig in een hoekje met dr i-pod bezig is. Overal lawaai, maar geen conducteur te bekennen die ons kan vertellen of we überhaupt in de goede trein zitten. Het bord op het station verandert steeds. Dan geeft het D. Flughaven aan dan is het weer weg en staat er een andere eindbestemming. In paniek zijn we al die keer de trein uitgestapt, maar uiteindelijk wist een vriendelijke vrouw ons te overtuigen dat we in de goede trein zitten. In tegenstelling tot de enige en chagrijnige conducteur die we hebben gezien. "Is this te train.." "No" en weg liep de chagrijn. En wij maar met onze backpacks op ons rug proberen wijs te worden uit de Duitse mededelingen die constant door het perron schalmen. Onze indruk van Düsseldorf is dat het een armoedige, grauwe stad is. We zullen het ongetwijfeld mis hebben, maar toen wij ´s avonds door de stad liepen, zagen we alleen maar oude gebouwen, veel vuil op straat en bovendien veel zwervers en dronken mensen. We hadden dan ook een klein stukje gelopen voordat we de bioscoop invluchtten. Daar hebben we voor ´maar´ 23 euro een dansfilm gezien, in 3D. En in het Duits! Gelukkig werd er meer in gedanst dan gepraat, dus het was een leuke tijdopvulling. Dansend gingen we dan ook, om 1 uur ´s nachts, de bioscoop weer uit. Nu, in de trein is het dansende gevoel weer weg en wachten we in spanning af of deze trein ons daadwerkelijk richting ons vliegtuig zal brengen. Het bord staat weer op D. Flughaven en de trein begint langzaam te rijden....

(18 juli 2010)
Dat was Düsseldorf. op dat moment hadden we er nog maar 8 uur op zitten van de 38 uur die onze reis in totaal zou duren.  In die andere 30 uur hebben we natuurlijk weer van alles meegemaakt (leuke, gekke, rare, stressvolle dingen), maar daar gaan we jullie nu niet mee lastig vallen. Belangrijk is dat we uiteindelijk veilig en mét al onze bagage zijn aangekomen in het hostel. ´Al onze bagage´ is in dit geval 12 kilo van Darryl en 8 kilo van mij! Echt ongelooflijk, terwijl we in totaal 80 kilo meemochten. Ik heb wel een beetje gesmokkeld want in de tas van Darryl zitten natuurlijk ook wat (zware) spulletjes van mij. Maar goed, voor we bij het hostel aankwamen, kregen we wel nog even de schrik van ons leven toen bleek in welke buurt we terecht waren gekomen. In plaats van midden in het centrum, zoals we dachten, bleken we in een verlaten achterstandswijk te zitten met vervallen gebouwen en alleen maar hier en daar een prostituee op de hoek van de straat. Ik vroeg de taxi chauffeur dan ook om even te blijven wachten, want als het hostel net zo vervallen of verlaten zou zijn, zouden we wel een ander hostel zoeken. Maar er kwam direct een klein Mexicaans vrouwtje naar de poort gelopen om ons welkom te heten, dus hebben we taxi chauffeur fooi gegeven en zijn we naar binnen gegaan. We zouden wel zien wat we aan zouden treffen. Gelukkig was onze kamer schoon en gezellig vol gekleurde tegels. De buurt bleek de volgende dag wat minder angstaanjagend te zijn dan ´s nachts. Voordeel is ook dat we op een kwartiertje lopen van het centrum zitten en op vijf minuten van het busstation, zodat we Guadalajara goed kunnen verkennen.

Na maanden er naar toe leven, is het dan eindelijk zo ver. De afgelopen dagen hebben we van alles gekocht, het hele huis schoongemaakt en uren geworsteld met het inpakken van onze backpacks. We mogen allebei maar één tas mee! En er past echt maar weinig in die tas. een hele uitdaging dus. Vooral omdat ik gewend ben altijd veel te veel kleren, schoenen, slippers en bikinis mee te nemen. Maar wonder boven wonder is het me toch gelukt alles in die tas te proppen en over één uurtje vertrekken we naar Mexico.

Nou ja, eerst met de trein naar Dusseldorf. Om vervolgens morgenochtend weer in Amsterdam te landen. Dat we straks al 15 uur onderweg zijn en ons dan slechts 18 kilometer van ons huis bevinden, is best een beetje ironisch. We moeten ons dan nog 6 uur op Schiphol vermaken voor we eindelijk verder mogen vliegen. Gelukkig brengt deze vlucht ons dan wel naar onze bestemming, Mexico! Maar dan zijn we er nog niet. Nee, in Mexico moeten we nog één keer overstappen. Ik wil niet weten hoeveel uur we dan uiteindelijk achter de rug hebben voor we in Guadalajara het vliegveld verlaten.

In ieder geval is het daar dan 23:00 uur en we zijn wel zo slim geweest om een hostel te boeken voor de eerste nachten, zodat we met de taxi direct naar ons hostel kunnen gaan. We hebben een privé tweepersoonskamer, dus ik ben benieuwd of die kamer nog een beetje luxe is. Waarschijnlijk moeten we er niet té veel van verwachten. Maar ik kan me zo voorstellen dat we na die verschrikkelijk lange vliegtocht overal wel lekker kunnen slapen.